به طور عمده به موقعیت های زیر تقسیم می شود:
1. مناطق کوهستانی و تپه ای: این نوع شرایط جاده، پایداری خودروهای ما را آزمایش می کند. اولین شرط این است که شاسی خودرو باید بلند باشد در غیر این صورت رانندگی در این قسمت کاملا غیرممکن خواهد بود. با توجه به اینکه گودال های عمیق زیادی در این منطقه وجود دارد و باران می بارید و جاده بسیار گل آلود بود. بنابراین، الگوی دندانه های لاستیک خودروهای آفرود ما باید به اندازه کافی بزرگ و عمیق باشد تا چسبندگی آن به اندازه کافی قوی باشد و لغزش یا فرورفتگی عمیق نداشته باشد.
2. منطقه خندق و نهر عمیق: این منطقه به وسایل نقلیه آفرود برای رانندگی در آب نیاز دارد. از آنجایی که سنگریزه های زیادی در نهر وجود دارد که به راحتی باعث چرخیدن لاستیک ها می شود، می توانیم برای جلوگیری از چرخش لاستیک های خودروی آفرود، یک زنجیر بر روی لاستیک های خودروی آفرود قرار دهیم.
3. منطقه سنگ نورد: این زون دارای سنگ های کوچک زیادی است، بنابراین برای رانندگی در زمین صاف مناسب است. هنگام مواجهه با شیب سربالایی، لیز خوردن آسان است و ممکن است حوادث ایمنی رخ دهد. در این زمان، لاستیک‌های خودروهای آفرود ما باید دارای الگوی دندانه‌ای به اندازه کافی متراکم باشند تا سنگ‌های کوچک در شکاف لاستیک گیر نکنند و باعث لیز خوردن نشوند.
4. منطقه تپه های ماسه ای: چون این منطقه شن و ماسه زیادی دارد تقریبا به منطقه کویری نزدیک است. ماشین به راحتی در شن گیر می کند. برای جلوگیری از این اتفاق، ما به مساحت لاستیک خودروهای خارج از جاده خود نیاز داریم. به اندازه‌ای بزرگ است که سطح تماس با زمین را افزایش دهد و امکان رانندگی نرم در مناطق تپه‌ها را فراهم کند.
